In gesprek met huisgenote Nikki (26), krijg ik onze ziekte vanaf de andere kant van het spectrum te zien. Als moeder van 2 kinderen (4 & 6) ervaart zij nét andere struikelblokken dan ik, als adolescent zonder kinderen.
De afweging om naar de Point O kliniek in Portugal te gaan en vervolgens het traject van een jaar in het safe house voor vrouwen aan te gaan, was een moeilijke. Het ging tegen haar moederlijke natuur in om haar kinderen voor zo’n lange tijd niet te zien, maar zij wist dat dit op de lange termijn tot een hechtere band tussen haar en haar kinderen zou leiden. “Ik vertelde mijn kinderen dat ik naar een ‘grote mensen-school’ ging, waar de begeleiding juffrouwen zijn en mijn huisgenoten klasgenootjes.”
Op deze manier probeert Nikki dag per dag verantwoordelijkheid te nemen voor de schade die zij aan haar kinderen heeft aangericht. Ze heeft dit jaar kerst en de verjaardag van haar zoontje in herstel kunnen vieren. “Zijn verjaardag draaide dit jaar gewoon écht om zijn verjaardag, ik was niet meer bezig met gebruiken.” Hier komt het verschil tussen aanwezigheid en betrokkenheid echt naar voren voor mij. Je kunt ergens bij zijn, maar alsnog afwezig zijn. In het begin van haar traject was haar motivatie vooralextern: clean blijven deed ze voor haar kinderen, maar naarmate de tijd verstrijkt, begint Nikki intrinsieke motivatie te vinden. Dit raakt mij ook, met de kennis dat het programma alleen zal werken als je het voor jezelf doet. Ik voel daarbij dankbaarheid dat zij deze groei heeft mogen doormaken en dat ik die heb mogen zien in het safe house.
“Ik begin erachter te komen wat ik leuk vind, mijn eigen normen en waarden en ontdek dat ik een lange tijd naar de normen en waarden van anderen heb geleefd.”
De dingen die zij in dit traject leert, probeert zij buiten de bubbel van het safe house toe te passen. Nikki wil haar oude patronen doorbreken. Ik kan me hier enorm in vinden, ik besef me dat ik in dit safe house eindelijk uit de cyclus van mijn destructieve gedrag ben gestapt.
“Ik wil de kids meegeven dat emoties oké zijn, dat ze die niet weg hoeven te maken. Ik merk ook echt aan de kinderen dat zij rustiger zijn, wanneer ik meer rust uitstraal”. Het is Nikki ook gelukt om te stoppen met roken. “Als je nog rookt, houd je naar mijn idee een verslaving in stand.” Nikki is nu ongeveer 7 maanden in herstel, maar oriënteert al op haar toekomstige loopbaan. “Ik wil een opleiding als ervaringsdeskundige gaan doen en andere moeders helpen. Mijn doel is uiteindelijk om het stigma rondom jonge moeders die kampen met een verslaving, te doorbreken.” Ze geeft me mee: “ga voor jezelf staan, want je bent het waard, wees de eerste die deze patronen gaat doorbreken. Zo cliché, maar zo waar.
– Faye, februari 2026
Worstel jij zelf met een verslaving? Vul onderstaand contactformulier in en neem de eerste stap naar herstel.
Ik zoek hulp
Wil je eerst meer informatie ontvangen? Neem dan contact met ons op via het formulier op de website of bel naar 0486 436642.